Son iki haftadır gazetemizin manşeti ne yazık ki şehitlerimiz oluyor. Eskiden bu kadar acıyı üst üste yaşamazdık. Ne oldu da şehit cenazeleri bu kadar çok gelmeye başladı. Herkesin geçerli bir sebebi var. Kimisi açılıma bağlıyor, kimisi dış güçler diyor kimisi de iktidarın açılımından rahatsız oldukları için diyor.

            Elbette hepsi de olabilir. Artık bu sebepleri değil çözüm önerilerini konuşmamız lazım. Şehitlerimizi ellerimizle toprağa verirken neden- niçin – nasıl tartışmalarına girmek fayda getirmiyor. 30 yıldır terör belasıyla uğraşıyoruz. Her gelen hükümet değişik yöntem denedi ama olmadı. Bir türlü kökünü kazıyamadık. Peki nasıl olacak bu iş?. Kararlı bir dış politikanın sanki fayda sağlayacağını düşünüyorum. Zamanında Suriye’nin beslediği bu hainlerden rahatsızlık duyuyorduk. Dönemin ordu ve iktidarı Suriye’ye sert ültimatom vererek Suriye’nin geri adım atmasını sağlamışlardı.

            Demek ki sağlam ve dik bir duruş karşısında ciddiyetimizi gösterdiğimiz takdirde karşı tarafı püskürtebiliyoruz. Sadece teröristle mücadele etmek yerine ona destek veren destekleyen yardım eden güçlerle de mücadele etmeliyiz. ABD, İsrail, Irak derken bir çok güç PKK’nın arkasında gibi gözüküyor. O halde güçlü bir ülke olarak bu güçlerle gerekirse savaşmalıyız. PKK’nın taşeron olduğunu söylüyorlar. Öyleyse kim olduğunu da bilmemiz lazım. Bilelim ki ona göre milletin de tavrı tek bir yere olsun. Her şehit haberinden sonra kahrolsun PKK sloganları atarken, PKK’yı kullanan karanlık güçleri de bilmemiz gerekiyor.

            İskenderun’un şu günlerde yaşadığı gerginlik daha önce bu haddede olmamıştı. Bir çok olay yaşayan bu şehir şehitlerine karşı görevini her zaman yerine getirdi. Ancak son cenazedeki tablo beni rahatsız etti. En az 15-20 bin kişiyle şehidimizi son yolculuğuna göndermemiz lazımdı. Pencerelerden balkonlardan alkışlayanların da bu yürüyüşe katılmaları gerekirdi. Esnafların 1 saatte olsa dükkânları kapatmasını beklerdim. Son günlerde yaşadığımız zor günleri birbirimize kenetlenerek aşmamız lazımdı. Şehitlere saygı yürüyüşünde bunu gösterdik. 60 bin kişiyle yürüdük. Şehit Astsubayımızın cenazesinde ise beklediğim kalabalığı ne yazık ki göremedim.

            Asıl konumuza dönersek son günlerde artan terör olayları aslında bazı şeylerin de bir başlangıcı gibi geliyor. Yani artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Şehit haberlerinden sonra devlet yöneticilerinin verdiği sıradan kınama mesajlarının bir işe yaramadığı da görülmüştür. Kararlı bir dış politika olmadıktan sonra bizler bu vatan hainleriyle savaşmaya devam edeceğiz. Birini öldüreceğiz ertesi gün biri dağa çıkacak. Önemli olan dağa çıkmaları önlemek. Bunun içinde devlet yatırımları şart. Devletin varlığını o bölgede hissettirmek gerekiyor. Fabrikalarla tesislerle gençlere iş kapıları açılmalı. Dış politikada da kararlı bir duruş sergilersek 3–5 seneye kadar bu beladan kurtuluruz.

            Festivalin iptal edilmesi de olumlu bir adımdır. Bunca gözyaşının içinde sahilde eğlenecek kadar karaktersiz bir millet değiliz. Öyle bir toplum değiliz. Türkiye’nin dört bir yanında feryatlar yükselirken, İskenderun şehidine- şehitlerine ağlarken festivalin gerçekleştirilmesi de bana göre çok yanlış olurdu. Bu çağrıyı ilk ortaya atan CHP İlçe Başkanı Nihat Karpuz ve sonrasında da bazı sivil toplum kuruluşları oldu. İskenderun Belediyesi de bu duyarlı çağrıya kayıtsız kalmadı ve festivali iptal etti. Olumlu bir adımdı.

            Artık toparlanmamız lazım. Birlik beraberliğimizi korumak zorundayız. Şehitlerimize döktüğümüz gözyaşını silmemiz ve daha dik, daha kararlı durmalıyız. Hainleri sevindirmemek için, düşmanları güldürmemek için tek yürek tek bilek olma zamanıdır. Sadece halk değil. Halkı yönetenler de bir olmalıdır. Tüm siyasi partiler birleşip ortak açıklama ile tek yumruk olduklarını açıklamalıdırlar. Benim de çağrım siyasi partilere. Gelin halkla birlikte bu konuda tek yürek olduğunuzu kanıtlayın…